interview Geert Zomer.

Rachel Hunneman woont in Enschede en is initiatiefneemster van het Steunpunt Stemmen Horen in haar stad. Het steunpunt is onderdeel van het Bureau Herstel van Mediant. Er werken daar alleen ervaringsdeskundigen. Rachel is bij Bureau Herstel begonnen als life coach. Zij was vooral fysiek gericht in haar begeleiding en ging veel met de mensen wandelen in het bos. Rachel hoort stemmen en dit kwam ter sprake, zoiets was er nog niet in Enschede en omgeving. Aanvankelijk zou ze het steunpunt samen met een collega opzetten, maar deze kreeg een baby, waarna zij het plan in haar eentje doorzette en vormgaf. Later kwam het Steunpunt Stemmen Horen Hengelo er nog bij. In Hengelo wordt het steunpunt geleid door een psycholoog. Daar is de begeleiding gericht op mensen die opgenomen zijn in de psychiatrie. Het steunpunt in Enschede richt zich meer op mensen buiten de psychiatrie. Ik sprak met haar op een heldere dag in oktober.

“Ik ben opgegroeid in een normaal gezin met twee kinderen. Het was op jonge leeftijd dat ik stemmen begon te horen, ik was nog een heel klein kind. Er is in die periode ook zoiets traumatisch gebeurd als misbruik. Daar is het destijds eigenlijk door ontstaan. Dat kan ik nu pas helemaal terug reconstrueren. Toentertijd waren mijn emoties geblokt. Het hele misbruikgebeuren heb ik zodanig weggeduwd dat het pas veel later aan het licht kwam.
Toen ik mijn moeder in vertrouwen nam over mijn stemmen werd ik niet serieus genomen en werd dit lacherig wat weggewuifd. Sindsdien heb ik er niet meer over gepraat maar mijn eigen weg erin gevonden.
Ik voelde de veiligheid niet om erover te praten. De stemmen waren toen nog niet zo negatief. Het uitte zich ineens wel toen ik op mijn dertiende ineens een zelfmoordpoging deed. Er is toen aan het licht gekomen dat er met het meisje wel iets meer aan de hand was, maar ze wisten nog niet wat. De psycholoog bracht het niet heel handig naar mijn ouders toe dat zij de schuldigen waren van mijn zelfmoordpoging. Mijn ouders wilden daarna niets meer met de psychiatrie te maken hebben. Daarna hebben we het nooit meer over mijn zelfmoordpoging gehad.

Ik heb veel moeite gehad met mijn seksuele geaardheid. In mijn jeugd had ik een vriendin waar ik gevoelens voor had. Wist niet of dit met mijn misbruik samenhing of dat ik gewoon op vrouwen viel. Dit maakte het erg verwarrend en gevoelsmatig onbegrepen. Pas nadat ik van de middelbare school af was, ontmoette ik destijds mijn vriendin met wie ik snel ging samenwonen en ik kwam op mijn achttiende uit de kast.

Aanvankelijk zat ik op het atheneum. Toen kon ik kiezen om topsporter te worden of gewoon student. Ik ben toen verder gegaan als topatleet. Dat ging allemaal in de lijn der verwachting. Ik kon van vijf atheneum naar vijf havo en mij toeleggen op de sport. Op vijfjarige leeftijd ben ik begonnen met atletiek. Ik heb altijd zo hard getraind en was zo gemotiveerd; zo’n zware belasting heb ik op mijn onvolwassen lichaam gehad. Ik deed eerder de tienkamp maar was, omdat daar mijn talent lag, mij gaan specialiseren in de sprint. Mijn droom was de Olympische Spelen.  Ik dacht: Nelli Cooman kan ik wel gaan opvolgen. Op de sintelbaan ben ik in elkaar geklapt tijdens de wedstrijd. Ik lag op de grond en kon niets meer voelen en niets meer bewegen. Mijn rug was gebroken. Het eerste wat door mij heenging was: dit is het einde. Ik wist dat ik geen topsporter meer zou zijn: weg droom. Toen kwam de vraag: wat nu? Ik was negentien jaar.

In eerste instantie ben ik gaan revalideren. Ik heb gelukkig mijn IQ mee en ben gaan studeren: sociaal pedagogisch werk en de kunstacademie, voornamelijk fotografie. Al snel kreeg ik mijn eerste fotografieopdrachten en ik werkte als fotojournalist bij de Tubantia, de plaatselijke krant. Ik was een beetje overactief. Na twijfels over mijn geaardheid kwam er ik erachter dat ik werkelijk meer op vrouwen viel en ik kreeg een relatie. We zijn gaan samenwonen in Oldenzaal. Met haar had ik het heel goed. Wij hadden genoeg geld en hebben veel gereisd. Na twee jaar heb ik de studie sociaal psychologisch werk aan de kant gegooid: ik voelde mij meer cliënt dan hulpverlener en ben doorgegaan met de kunstacademie. Ik was aangesloten bij twee fotobureaus en had een fotostudio bij huis. Ik maakte ook eigen werk, dat ging meer de kunstkant op. Het was nog in de tijd van de analoge fotografie. Digitale fotografie trok mij helemaal niet. Ik deed ook veel portret- en modelfotografie. Als ik niet in de psychiatrie was beland, was ik daar wel in doorgegaan.

Toen ik 22 was, werden mijn stemmen heel negatief. Ik raakte steeds meer verward en ik kreeg ik mijn eerste psychose; velen volgden.
Ik liep vast met sociale contacten. Ik kon mijn werk op het laatst niet meer doen, ook de studie liep minder goed. Op mijn vierentwintigste raakte ik het spoor helemaal bijster: ik begreep niets meer van mijzelf. Mijn relatie ging ook uit en ik ben weer teruggegaan naar Enschede. Ik ben daar in de psychiatrie beland, in dagbehandeling, en kreeg medicatie. Twee diagnoses werden gesteld: bipolair en schizofreen omdat ik wanen en hallucinaties had.

In het jaar erop werd ik verkracht door mijn buurman in mijn eigen huis. De vele stemmen, 25 stuks, gooiden er grote scheppen ellende bij op en gaven mij zelfs opdrachten om mijzelf van het leven te beroven. Ik werd steeds angstiger en kreeg veel negatief commentaar en kritiek van de stemmen. Mijn zelfbeeld werd steeds slechter en ik paste veel automutilatie toe. Daarbij kon ik niet met de verkrachting omgaan en de zwaar beladen stemmen. Ik begon met grote hoeveelheden te drinken en te blowen  en in combinatie met een overdosis aan pillen ben ik in het ziekenhuis beland om meteen door te gaan naar het psychiatrisch ziekenhuis. Meerdere keren ben ik opgenomen op de gesloten afdeling, want ik was een gevaar voor mijzelf. Ik heb veel zelfmoordpogingen gedaan en het had niet veel gescheeld of ik had het niet kunnen navertellen: ik lag halfdood in de goot. Na een aantal heftige jaren pleegde mijn beste vriend zelfmoord. Dat was voor mij de wake up call. Ik besloot niet te kiezen voor de dood maar ging leren om met mijn problematiek om te gaan. Dit was een lange, eenzame weg in het donker, op zoek naar lichtpuntjes. Met vallen en opstaan kwam er geleidelijk verbetering in mijn situatie. De stemmen kreeg ik weer onder controle, mijn gemoedstoestand werd stabieler, en zo ook de stemmen. Ik slikte nog wel medicatie.

Uiteindelijk, na tien jaar vechten, veelal in mijn uppie, kon ik met mijzelf en de stemmen omgaan en leerde ik mijn leven opnieuw vorm te geven om zo een nieuwe identiteit te creëren.  Ik heb altijd wel afleiding gezocht in vrijwilligerswerk, zowel op boerderijen als in kwekerijen. Op mijn negenendertigste, in 2015, kon en wilde ik weer terug de maatschappij in. Ik koos voor omscholing tot ervaringsdeskundige en daarbij ben ik een life coach opleiding gaan doen; een tweejarige Hbo-opleiding. Deze heb ik goed afgerond met een diploma. Bij Bureau Herstel begeleidde ik cliënten met beweging en voeding. Ik had een wandelgroep, een zwemgroep en ik deed fitness met hen in de sportzaal. Toen ik daar als life coach werkte, kwam aan het licht dat ik stemmen hoorde en is het balletje die kan op gaan rollen. Dit alles heb ik vijf jaar gedaan. In die tijd kreeg ik een nieuwe vriendin. Helaas werd dit een moeizame relatie waarin ik werd gemanipuleerd en mishandeld. Ik blokte dit opnieuw en wederom volgde er een psychotische periode waarin ik mijn werk niet meer kon doen, mede omdat ik een hernia kreeg. Ook de stemmen gingen weer met mij aan de haal. Als ik situaties en heftige emoties blok, zoals ook  in vroeger dagen, raak ik dissociatief en verward. Maar er volgde geen opname want inmiddels had ik de tools om het zelf aan te kunnen en opnieuw mijn stemmen in het gareel te krijgen. Een positieve houding heb ik altijd gehad. Ik leef naar mijn mogelijkheden en niet naar mijn beperkingen.


Dan denk ik:
yes, ik heb ’t gered. Ik ben er nog en ben gelukkig! Ik geniet nu van het leven en voel mij een rijk mens.”

Al met al ben ik er weer bovenop gekomen en ben nu voor het eerst van mijzelf gaan houden en gaan accepteren wie ik nu werkelijk ben. Ik leef nu in vrede met mijzelf en mijn verleden. De gebeurtenissen uit het verleden hebben allemaal min of meer een plekje. Dit geeft mij eindelijk de rust waarnaar ik zo lang op zoek was. Ik heb nu geen relatie, ben erg op mijzelf. Praten met mijn stemmen doe ik dagelijks, vierentwintig uur per dag. Het zijn vriendelijke metgezellen geworden en ik wil niet zonder hen. Ze geven mij raad en inzichten en ze zijn een belangrijk deel van mijn bestaan. Nu neem ik rustig de tijd om te bekijken welke kant ik op zal gaan. Ik heb er vertrouwen in dat er weer iets moois op mijn pad komt. Het Steunpunt Stemmen Horen Enschede wil ik graag blijven ondersteunen en daarnaast wil ik graag iets met honden doen, wellicht bij de dierenambulance werken, in een hondenasiel of bij een hondenuitlaatdienst. Vanaf mijn vijfentwintigste heb ik altijd al honden gehad; grote herders met wie ik graag lange wandelingen maakte. Het is heerlijk om met Bikkel, mijn huidige hond, bij een vijvertje te zitten en heel rustig alleen maar te kijken. Dan denk ik: yes, ik heb ’t gered. Ik ben er nog en ben gelukkig! Ik geniet nu van het leven en voel mij een rijk mens.”

Rachel Hunneman

Rachel Hunneman

Lees hier:

steunpunt stemmen horen enschede-twente van start gegaan.

Steunpunt Stemmen Horen Enschede Twente

Mediant
Broekheurnering 1050
7546 TA Enschede

Contactpersoon Donja te Brinke
053 4755399
info@herstelintwente.nl