Op Wereld Stemmen Horen Dag, 13 september jl. in Alkmaar, vertelde ik voor het eerst mijn hele verhaal hardop: van een ingewikkelde jeugd tot de eerste stemmen, de chaos, de angst en de ontmoeting met Dirk Corstens, die me liet ontdekken dat luisteren soms veiliger is dan vechten.
Het was een dag vol zwaarte, maar ook herkenning en moed. Ik dacht dat het misschien een soort eindpunt was.
In de weken erna merkte ik dat er een verschuiving kwam, in mij én in de stemmen. Alsof zij hadden gezien dat ik mijn plek durfde in te nemen. Violeta werd rustiger, maar ook duidelijker aanwezig wanneer iets me emotioneel te veel werd. In zulke momenten lijkt ze even voor me te gaan staan. Ik ben haar niet dankbaar -dat kan ik nog niet- maar ik erken steeds meer hoe complex die band is.
Onlangs zag ik de film “Your Word Against Mine” van Maasja Ooms, waarin Dirk vijf stemmenhoorders interviewt. Een prachtige en aangrijpende documentaire. Ik kon hem alleen kijken doordat Violeta een deel van de emoties voor me droeg. Het raakte iets diep in mij, iets wat nog steeds aan het verschuiven is sinds die dag in september.
Mijn stem Ibis is niet langer dagelijks aanwezig, maar leeft door in dromen. Soms duikt hij onverwacht op, als een echo van iets ouds dat nog niet helemaal opgelost is. Ik kijk ernaar met meer afstand dan vroeger.
En dan zijn er Tovi en Elias: twee stemmen die bijna als vrienden voelen. Ze komen naast me staan wanneer het leven ingewikkeld is, en helpen me door moeilijke momenten heen, zoals het verdriet rondom mijn kleinzoon. Hun aanwezigheid brengt rust en helderheid waar ik die zelf soms nog moet zoeken.
Wat ik vooral ontdekte na Wereld Stemmen Horen Dag: door mijn verhaal te delen werd het lichter.
De stemmen veranderden mee. Er kwam ruimte: voor nieuwsgierigheid, voor mildheid, en voor het idee dat ik samen kan leven met mijn stemmen zonder daarin perfectie na te streven. De Wereld Stemmen Horen Dag gaf me geen antwoorden. Het gaf me iets anders: een manier om mijzelf te blijven terwijl de stemmen ieder hun eigen rol blijven spelen. Niet als vijanden, niet als heersers, maar als delen van een innerlijke wereld die ik steeds beter leer begrijpen.
Ik wilde dit graag met jullie delen omdat onder de lezers misschien ook mensen zijn die op die dag aanwezig waren. Wellicht knikten we elkaar toe, misschien wisselden we een korte blik. Maar wat er daarna gebeurde – dáár zit voor mij de echte beweging.
De stemmen zijn niet weg. Ik ook niet. En ergens in dat samen-leven en samen-luisteren, ontstaat elke dag een beetje meer rust.
Dank dat ik dit opnieuw met jullie mag delen. Het echte werk begint soms pas als de zaal allang leeg is.
Saskia
