Tilly Gerritsma
Terwijl ik de titel opschrijf van dit verhaal vraag ik me af wat normaal is. Wie verzint de criteria van normaal en niet normaal? Ik denk dat alles normaal is als je de diepte van het emotionele lichaam, ook wel het pijnlichaam genoemd, zou kunnen aanschouwen. Als ik naar mezelf kijk, dan heb ik wellicht al een plunjezak meegenomen uit vorige incarnaties, wellicht te vinden in mijn DNA. Je hoeft alleen maar naar de geschiedenis te kijken met zijn vele gewelddadigheden, groot en klein. En dan komen er nog de ervaring van mijn geboorte en de ervaringen van mijn verdere leven bij.
Wellicht ook een klein trauma want wat doe ik hier in godsnaam op deze planeet met een laag bewustzijn van heb ik jou daar. Er valt bijna niet door te komen, niet bij mezelf en niet bij de ander. Dan hebben we het maar niet over de algehele toestand van immobiliteit, het oude vertrouwde maar o zo moeilijk los kunnen laten.
Maar goed, met mijn geboorte heb ik er nog wat ballast bij gedaan want ik had schijnbaar zin in mijn geboorte. Of in ieder geval wilde ik een snelle doorstart maken, want ik was wel klaar met mijn rad van avontuur ofwel de kringloop der ziel (Jozef Rulof). Ik kwam dus vijf weken te vroeg en had er al onmiddellijk spijt van. Of ik me vergist heb in de tijdsgeest of dat het een extra cadeautje (leermoment) was laat ik in het midden. Enfin, mijn verlatingsangst is daar wel naar te herleiden want ik
moest de couveuse in. Vijf weken lang zag ik mijn ouders niet, dat is in deze tijd nauwelijks voor te stellen. Dat dit een impact heeft gehad op mijn gevoels- en belevingslichaam mag duidelijk zijn. (YouTube: The Trueman Show 106, anna Verwaal).
Gelukkig mogen in deze tijd ouders en kind dag en nacht bij elkaar blijven.
Verlatingsangst
Goed, er kwam dus verlatingsangst bij in mijn plunjezak en gaandeweg mijn leven werd het een hutkoffer. Wellicht wat overdreven maar ik vergat hem telkens leeg te maken. Weg met de oude troep, pijn en verdriet. Ik had gewoon flink moeten blèren ofwel schreien, het mooie woord dat mijn moeder gebruikte. Niet gedaan dus. Mocht schijnbaar niet van mijzelf. Dus gewoon alle opgekropte emoties opgegeten. En dat heb ik geweten en heeft mijn lichaam ook keurig laten weten. De stagnatie begon als kind bij mijn schouders. Te veel op je schouders nemen. Het klom nog even gestaag mijn rug op (te veel op je rug nemen) en zakte door de jaren heen langzaam naar beneden. Toen ik vele jaren later nauwelijks meer kon lopen door slechte doorbloeding van de spieren, waren mijn benen verworden tot houten palen. nog even had ik mijn hoop gevestigd op een natuurlijke afvloeiing zodat alle ellende naar de aarde terug zou stromen.
Ziekte van Lyme
Hier op deze aarde had ik vermoedelijk ook het meeste gespaard maar toch, dat was niet de bedoeling. Na wat alternatieve behandelingen die me wel wat hielpen gaf ik de moed op. Want ja, ‘elk nadeel heb zijn voordeel’ en op deze manier had ik natuurlijke alle tijd om te schrijven. Als ik niet sliep dan! Want de laatste mep, na artrose en borstkanker, had mijn lichaam en geest ontvangen met Lyme (gabor Maté: Wanneer je lichaam nee zegt).
Om de zoveel maanden kreeg ik zo’n terugval dat ik vanuit het bed de bank opkroop en dan weer naar bed. Onder een film viel ik in slaap, tijdens het lezen, en ik kon niet te lang autorijden.
Faith en Trust
Het grappige is dan weer wel dat juist de stem die ik nu meer dan vijfentwintig jaar geleden hoorde me overeind heeft geholpen. Middels: Faith en Trust, als het ware een soort oproep, gevolgd door een eenheidservaring die me een andere werkelijkheid liet zien. Ik was niet meer bang voor de dood omdat ik gezien en ervaren had dat er geen dood was. Sterker nog, ik verlangde er wel naar. Maar mijn ziel had andere plannen. Hoewel in het bezit van een krakkemikkig stoflichaam zat er nog steeds voldoende leven in. En mijn geest kon nog immer bezield worden met wat ik het liefste doe en dat is schrijven. Mijns inziens is het normaal dat een mens na trauma en stress allerlei kwaaltjes, pijntjes en ziekten ontwikkelt. Het ongevraagde bombardement van beïnvloeding gericht op geld en status doet er ook geen goed aan als jij of je naastbetrokkenen daar gevoelig voor zijn. Evenals onze voeding die vol zit met ‘dingen’ die nu niet direct voedzaam zijn. En hoe ga je daar nu mee om?
Twee zonen met een rugzakje
Gelukkig weet ik dat ik geest en ziel ben en tijdelijk in dit lichaam woon. Inderdaad met achterstallig onderhoud omdat ik niet voldoende gehuild heb.
Niet voldoende heb laten zien dat ik boos en verdrietig was. Omdat mijn lichaam en geest stonden ingesteld op overleven, volhouden en doorzetten. Er te zijn als moeder voor mijn kinderen. Het mooie is dan ook dat ik ‘mijn opleiding ter bewustzijnsverruiming’ mooi aan huis heb gekregen doordat twee van mijn vier zonen een rugzakje hebben. Wat zeg ik, een rugzak? Een dikke vette plunjezak! Maar dat ze beiden, ieder op hun eigen manier, mij ook geholpen hebben om mijn bewustzijn nog verder uit te rekken d.m.v. luisteren en hen serieus te nemen. Om het leven met al zijn problemen vol te houden, doorzetten, positief zijn en een ander kader zoeken zodat je toch je geluksmomenten kunt opnemen.
Normaal om niet normaal te zijn
Het is normaal dat we, zoals heel veel mensen, niet normaal zijn. Dat het programma boete, schaamte en schuld overuren draait. Gelukkig heb ik ook loslaten in mijn programma staan, heel veel loslaten omdat in de meeste gevallen vasthouden het probleem is. Behalve de woorden Faith en Trust en de gevoelswaarden die deze omvatten, die wil ik maar wat graag wil vasthouden om de ballast los te kunnen laten .Het voor vele abnormale (stemmen horen) heeft mij uiteindelijk naar het normale gebracht. Het heeft even geduurd, maar goed werk heeft tijd nodig!
Onlangs verscheen een prachtig boekje geshreven door Tilly Gerritsma
Illustraties: Louise Benen
Eerste druk 2025.
Oma (Opa) ga jij ook dood?
Een hartverwarmend boekje waarin “de dood” niet als dood wordt beschouwd.
Want het lichaam als een tijdelijk stofjas wordt gezien en de geest als het gevoelslichaam.
Niemand gaat dood.
Iedereen die “dood” is zien we eens weer terug.
Het boekje kan je bestellen door een mailtje te sturen naar
Megerritsma@hotmail.com
